Klar for nye malingsstrøk

Framleis lav glamour-faktor for ein stakkars hus-vølar.

Men linoljemaling i håret er ingenting å trakte etter, ei heller terpentinvask av luggen, så det er like godt å kle seg :-)

Male-selfie må til

Og når ein kjem til «siste strøk»-stadiet, i denne omgang dørene på kjøkkenet, så er det verd alle timane med arbeid.

Før

Ferdig!

Veldig kjekt å sjå ei shabby dør eller ein glaskarm bli transformert til eit vakkert interiørinnslag når malinga kjem på.

Virkelig belønning for innsatsen!

Pakke!

Min første leveranse frå Gysinge er komen. Gysinge er eit svensk bygningsvernssenter, og har også nettbutikk. Her (også) er det mykje interessant å finne for ein hus-entusiast.

Handboka dei sel er ein katalog over delar og utstyr til gamle hus, inkludert inspirasjonsbilete og råd for likt og ulikt. Framgangsmåte for korleis du kan brette lampeskjermar i papir finn du her, like eins informasjon om montering av låsar, ulike golvbehandlingar osb.

Kjekt for oss som er smitta av restaurerings-basillen!

Eg har tenkt å prøve meg på å sette opp papp på veggane i det eine soverommet, og har kjøpt spennpapp og utstyr til dette.

Gysinge tilrår at ein set fagfolk på saka… Det er nok fornuftig, men eg har no likevel tenkt å prøve meg på eiga hand, i ekte Pippi-ånd.

Har ein ikkje prøvd det før, er det vel ein rimeleg god sjanse for at ein kan få det til - eller ??

Meir om vindauge

Visste du at gammalt vindusglas er for antikvitet å rekne?

 Vindauge er likevel den mest utrydningstrua bygningsdelen som finns, fordi huseigarar er veldig snare i snuen når det gjeld å bytte til nye. I den tru at dei byter til noko mykje betre.

Så feil går det altså an å ta.

Dei øvste glasrutene her viser til fulle sjarmen med gamle vindu, legge merke til «flyten» i sjølve glaset

Undersøk nøye under avskala maling, laus kitt og skranglete samanføyingar, før du avskriv gamle vindauge. Dei er garantert laga av førsteklasses materialar, og emna har vore nøye utplukka til føremålet. Så her gjeld det å ikkje skue hunden på håra.

Vindauga har utruleg mykje å bety for korleis huset ser ut. Blir vindauga skifta, sjølv om dei nye liknar og har nesten same dimensjonar som det gamle, så endrar ein utsjånaden og identiteten til heile huset. Viktig å ha i mente.

For den som ønskjer å gjere ein jobb med vindauga sjølv, er det hjelp å finne.

Ein kan melde seg på kurs, til dømes har byggogbevar.no ei oversikt over kurs som vert arrangert rundt omkring i landet (både med det eine og det andre tema). I tillegg finn du masse råd og tips på denne nettstaden.

Riksantikvaren har eit eige informasjonsskriv om vindauge:

  https://brage.bibsys.no/xmlui//bitstream/handle/11250/175365/1/Infoark_381_Vinduer.pdf

Og i blant anna boka Gamle trehus (Drange, Aanensen, Brænne) kan du finne ein stegvis og detaljert framgangsmåte dersom du vil gjere jobben på eiga hand.

Her er det også vist korleis ein kan lage innervindauge/varevindauge som passar til dei gamle.

Eg har så langt tatt den lettaste vegen, og latt dyktige folk sette vindauga i stand.

Nokre få av vindauga i Sarahuset står imidlertid igjen, og ventar på at eg skal få tid til å ta meg av dei. Blir ein spennande jobb som eg ser fram til!

Beslaget som held vindauget ope når ein er klar for full gjennomtrekk (vindauget blir ståande vidope)

PS: Eg er svak for hengsler, hasper og beslag på gamle vindauge. Dei er berre fine!

Haspe med sikkerheitslås... (i før-utgåve)

Perfekt tallerkenhylle

I lange tider har eg vore på jakt etter ei tallerkenhylle som ville ha passa inn i Sarahuset anno 1870. I eit hus av denne typen er ei litt kraftig og enkel hylle det rette.

Har kjøpt eit par brukte hyller undervegs, men desse har vist seg å vere for spinkle og for «moderne» når eg har prøvd dei på kjøkkenveggen. Eg hadde til slutt bestemt meg for å kjøpe Ikea si tallerkenhylle Gamleby, som har det uttrykket eg er på jakt etter og som ville sett ok ut etter eit strøk eller to med linoljemaling.

Men plutselig ein dag stod hylla mi der i bruktbutikken. Ei heilt perfekt, ekte gammal tallerkenhylle, med mange malingslag og merke etter fleire generasjonars bruk.

Glede!

Den som hadde mala hylla siste gongen hadde vald svart, og etter ein god skrubb hengde eg hylla på veggen som ho var. Syns det blei fint, når eg fikk på plass gamle servisedelar som har fulgt huset. Dei er sprukne og litt shabby og ikkje så egna til mat lenger, men er veldig fine på veggen.

Ofte var slike hyller mala i veggfargen, så med tid og stunder skal det bli slik.

Er du interessert i gamle bilete for å få inspirasjon til for eksempel interiør? Sjå kva du kan finne på digitaltmuseum.no .

Her er eit bilete frå kjøkkenet på Aulestad, heimen til Bjørnstjerne Bjørnson som no er museum. Vi treng ikkje alltid sjå til Sør-Frankrike for å finne inspirasjon!

Biletet er kopiert frå nettsida til museet, aulestad.no .

Nye vindauge?

"Sjå der kor flotte glas du har fått! Du har skifta til nye, ja. Dette blei fint".

Seier folk som no går forbi Sarahuset.

Men nei folkens, dette er ikkje nye vindauge.

Derimot er dei opphavelege vindauga, nesten 150 år gamle, som nye!

Snikkarane har gjort ein vindus-jobb, med synlege resultat. Vindauga er tekne ut av veggen, rutene er fjerna og treverket reingjort, og nokre mindre roteskader er reparerte. Rutene er så sette i og vindauga kitta på nytt. Deretter eit par-tre malingsstrok (linoljemaling sjølvsagt), og glasa er knapt til å kjenne igjen!

Eg er utruleg fornøgd. Sjarmen er intakt, samstundes er vindauga heilt fornya. Klare for nye 150 år?

Vindauga er framleis enkle, men eg har ein plan…

Ingenting er så trist som igjen-plata vindauge

Roteskader er reparerte. Det er forbausande få av dei, med tanke på alderen på huset.

Laus maling er skrapa vekk. Det som sit fast det sit fast, og då er det berre å male over. Det er i slike detaljar alder og sjarm kjem fram.

Det "nye", 150 år gamle vindauget.
Lister og kledning skal malast når det blir sommar.

Lenge leve tradisjonshandverket!

Utdanningsdirektoratet har fått gjort ei utgreiing i høve til dei ulike faga innan tradisjonshandverk. Dette i samanheng med at heile strukturen i vidaregåande opplæring no er sett under lupa.

Her har ein bunadstilverkar brukt ein del timar.

Dei tradisjonelle handverksfaga har lenge hatt ei sørgjeleg utvikling. Stadig færre utdannar seg i desse faga, (lære-)bedriftene forsvinn og fagfolka som har kompetansen pensjonerer seg.

Dette har ført til at det finns ei «raudliste» med fag som er blitt så små (målt i talet på utøvarar og i høve til ny-rekruttering) at det faktisk er ein reell fare for at faga døyr ut her i landet.

Visste du at denne raudlista inneheld 42 fag per i dag? Kjende fag som trebåtbyggjar, sølvsmed, bunadstilverkar, herreskreddar, møbeltapetserar, skomakar, treskjerar, urmakar og seglmakar er faktisk utryddingstrua. I tillegg kjem altså ein heil del andre fag. Faga kjem på denne lista når færre enn 15 personar tek fagbrev i løpet av ein treårsperiode målt på landsbasis.

Ei trist utvikling. Men flott at det no blir sett fokus på dette, slik at det kanskje kan bli tatt grep for både å heve statusen for faga, gjere det lettare for utøvarane å leve av yrket sitt, og freiste fleire til å utdanne seg i faget.

Heile rapporten kan du lese på Utdanningsdirektoratet sine nettsider: Lenge leve tradisjonshåndverket!

Og ein treskjerar

Og nok ein gong :

Personleg har eg også eit ønskje om at bittelitt av læretida i vanlege fag som tømrar, elektrikar, rørleggjar og murar mm vert brukt på restaurering. Tanken min er ikkje at gamle anlegg absolutt må bevarast, enten det gjeld elektrisitet, rør eller andre fag så har eg forståing for at det i dag finn lover og reglar ein må tilpasse seg. Og ingen huseigar er interessert i vasslekkasje eller i verste fall brann.

Men dersom handverkaren har kunnskap om gamle anlegg, og forståing for at det kan vere behov for spesielle løysingar i gamle hus, så er eg overtydd om at ein kan finne elegante løysingar som begge partar blir nøgde med.

Det er frustrerande å vere huseigar når fagfolka dømmer gamle anlegg nord og ned på rein autopilot…

Hadde handverkarane sin første tanke vore korleis dei kunne reparere, hadde mykje vore vunne. Men utgangspunktet i dag er at alt gammalt må byttast ut, og dermed blir diskusjonen heilt annleis. 

Heldigvis finst det unntak, og eg har funne nokre av dei. Fagfolk som kan gi meg gode råd, og som eg berre kan overlate jobben til utan å stå over dei, i vissheit om at resultatet blir slik eg tenkjer det.

Det er ei velsigning.

Og ein møbeltapetserar.

Visst er det ei bokhylle!

Eg har fått vite at den mystiske Sarahylla definitivt er ei bokhylle, og at hyller av denne sorten er i skuddet på interiørfronten i England for tida :-)

Ved nærare ettertanke er jo ho faktisk litt i slekt med dagens stige-hyller, som det er plenty av i interiørblada her i landet, i alle fall i dei som har mest fokus på den landlege, romantiske stilen.

Kanskje var det Allers Familie-Journal som låg i den nedste hylla? Ein innbunden årgang av desse måler nesten 30x40 cm, og vart gjerne oppbevart i ei slik bokhylle? Og kanskje var det dei små salmebøkene og andre religiøse bøker som låg på dei øvste, smale hyllene?

Ikkje godt å vite!

Sarahylla skal i alle fall få eit vidare liv som bokhylle. Eg set stor pris på ting som er unike. Det handlar ofte meir om korleis ein brukar ein gjenstand enn om gjenstanden er «fin» eller «stygg». Det ein fyller hylla med kan vere like avgjerande for kva inntrykk ein får av henne, som sjølve hylla.

Eventuelt kan ein trylle med litt maling, og forvandle eit heilt møbel til noko ganske anna enn det var. (Det kjem ikkje til å bli gjort i dette tilfelle, altså …)

For nok ein gong - sjarmfaktor er viktig! Hipp hurra for gjenbruk!